Hallo, goeiendag. Wilt u een foto van u bij elkaar?
- Nee. - Waar komt u vandaan?
- Uit Zweden. - Heel goed.
- En hoe heet de kampioen? - Harry.
Harry. Het duurt twee seconden. Het is gratis.
Een mooie foto van jullie samen. Kom op. Het duurt maar twee minuten.
Deze kant op kijken. Ben jij een skikampioen? Tuurlijk.
Of je skikampioen bent.
Kom maar bij je broer staan.
Mevrouw, naast uw dochter. En meneer, naast uw vrouw.
Het duurt maar twee minuten. Kijk maar naar mij.
Een mooie glimlach. Naast uw vrouw, meneer.
Mooi. Mevrouw, naar mij kijken.
Rechtop staan, samen. Eén, twee, smile. Mooi.
En nog één. Naar mij kijken.
Heel goed. En nog zo eentje.
Heel goed. En dan nu, mevrouw...
Meneer, kunt u uw arm zo doen?
Heel goed. Samen. Kun jij je broer zo vasthouden?
Ik hou jou vast en zo hou jij Harry vast.
Ja, heel goed. Kijk maar naar mij. Harry, alles oké zo?
De kampioen.
- Naar mij kijken. - Als een winnaar.
Heel mooi. Nog zo eentje, mooi.
En nog een. En nu, meneer, uw hoofd op dat van uw vrouw.
De hoofden bij elkaar. Doe maar.
- Zo? - Heel goed.
Eén, twee. Smile. Mooi, hoor.
EERSTE SKIDAG
Alles oké?
- Je hebt dus kinderen? - Ja, twee meiden.
- Hoe oud zijn ze? - Elf en dertien.
- Maar je mocht ze niet meenemen? - Nee, nee.
Ik neem juist vakantie van hen.
Dat klinkt wel lekker eigenlijk.
Wij zijn hier omdat Tomas altijd werkt.
Nu mag hij zich vijf dagen op z'n gezin richten.
- Toch? - Dat je 't maar weet.
- Fijne dag jullie. - Ja, jij ook.
- Vera, kom. - Kom, we gaan.
Kun je me helpen?
Heb je gepiest?
- Ik heb even hulp nodig. - Ja, kom hier dan.
Kom, Harry.
- Die is leuk. - Ja, die is leuk.
Het licht en zo, dat is allemaal top.
- Moet je z'n ogen zien. - Die is heel mooi.
Die zijn mooi bij elkaar.
- Hoe heet ze? - Vera.
- En hij? - Harry_
Moe, zeker?
Ben je moe?
Ik ben hartstikke trots op je vandaag.
Toe, nee.
- Pak jij ze? - Ik pak ze.
Ik heb er eentje.
We zijn er echt bijna.
Nee, wacht. Niet op de mijne.
Jij bent wel een superskiër.
Het is niet zo raar dat hij zo doet. We hebben de hele dag niks gegeten.
- Moet ik er hier af? - Dus?
- Het is niet raar dat hij een beetje gaar is. - En wat moet ik daarop zeggen?
- Wat? - Moet ik eraf hier?
Ja, daarboven.
Nee, niet doen.
Ik ga niet opnemen.
- Zit je nou je mobiel te checken of...? - Nee, hoor.
TWEEDE SKIDAG
Harry, geef me de telefoon.
- Dat ziet er hartstikke goed uit. - Ja, heel goed.
Dit is heel lekker.
Proef maar.
Heerlijk.
Is er geen parmezaan?
Wat was dat?
Moetje zien, Harry. Kijk.
- Tomas, is dat een lawine? - Ja, maar deze is onder controle.
Die krachten zijn enorm.
- Is het wel safe? - Ja, ze weten wat ze doen.
- Papa. - Niks aan de hand.
- Het lijkt niet alsof hij onder controle is. - Kalm maar, Harry.
Papa.
- Tomas. - Papa!
Gaat het?
Alles in orde?
- Ik weet 't niet. - Gaat het?
- Is het veilig? - Ja, kom maar tevoorschijn.
Is alles oké matje?
Alles oké?
- Gaat het? - Ja.
Ja? Mooi.
We zijn oké.
Goed.
Waar is papa?
Ga maar zitten, Vera.
Nou, dat was...
Sodeknetter.
Gaat het?
Ze weten wat ze doen, maar tering, dat was toch wel...
Daar komt de zon weer.
Mama.
- Mama, wacht. - Mama.
- Ebba, je kunt toch wel even wachten? - Gaan jullie vast naar binnen.
Vera. Naar binnen.
Hup.
Wat is er?
- Binnen blijven. - Wal doen jullie daar?
- Maar er is hier iemand. - Naar binnen.
Ga nou naar binnen. We gaan alleen maar even praten. Jemig.
Ja?
Je lijkt een beetje geïrriteerd.
Oké.
Ben je dat of...?
Nee.
Oké.
Zou ik dat moeten zijn dan?
Nee. Dat vind ik niet.
Nee...
Nee.
Oké.
Zullen we maar naar binnen?
Hallo.
Sorry.
- Er komt weinig van skiën vandaag. - Jawel, later gaan we nog...
Dag. Bedankt.
Harry?
Zeg...
Blijf van me af.
Maar...
Harry.
Ben je boos?
Hoe is het, Harry?
Hallo, daar.
Alles goed?
- Zeg eens wat tegen me. - Hou op.
Luister. Je moet wel weten dat wij soms ook even alleen met elkaar willen praten.
- Zullen we... - Ga weg.
Ik begrijp dat jullie boos zijn, maar laten we even praten over wat er gebeurd is.
Vera.
- Ik begrijp dat jullie boos zijn, maar... - Sorry dat we...
- Zeg, je bent toch niet... - Ga weg.
- Ik pak dat ding als je niet gewoon praat. - Die toon die jullie aanslaan...
Ga toch weg.
Zijn jullie doof of zo? Ga weg.
Oké, dan gaan we wel weg. Maar over tien minuten zijn we terug.
- Nee. - Ja. Dat doen we wel.
- Jij bepaalt hier niet alles, Vera. - Ga weg.
- Moeten we nu onze eigen kamer uit? - Ja.
Wat doen jullie daar?
Zeg... .Ja?
Ja, goed.
Voorzichtig.
Goed, nu doet ie wat je wilt.
- Zal ik hem nemen? - Kan ik eens proberen? Nee.
Oppassen.
- Mag alleen papa er maar mee? - Nee.
- En dit heb je nog nooit gedaan? - Echt niet.
- Nee, je hebt geoefend. - Nee, dit is de eerste keer.
- Je liegt. - Nee.
Ja, ik zie je neus al langer worden.
Pinokkio.
En hoe was jullie dag?
Geweldig.
Ik heb een topdag gehad.
Ik heb hem hier ontmoet.
Ik liep hem deze ochtend tegen het lijf...
in de rij voor de lift.
En... blijkbaar verlangden we allebei naar iemand.
Grapje.
Nee, maar het was een topdag. Lekker... gesnowboard en gepraat.
Je vertelde dat je heel gelovig bent.
- Dat heb ik niet gezegd. - Jawel.
Niet dat ik héél gelovig ben.
Jawel. Dat geeft niks, hoor.
- Wat is daar nou mis mee? - Ik...
Ik heb haar hier verteld dat ik geen atheïst...
Pardon? 'Haar hier', wat zeg je nou?
Je zei zelf eerst 'hem hier'.
- Echt? - Ja.
'Ik heb hem hier ontmoet.' - Het is maar een grapje.
Nou ja, jullie hebben je in de menigte gestort?
Wat zei je?
In de menigte storten. Het was druk op de berg vandaag.
Jullie hebben je in de drukte gewaagd?
Ja, het was geweldig.
We hebben de hele ochtend geskied, en toen...
Na de lunch zijn we teruggegaan omdat we toch wel iets meegemaakt hebben.
We zaten in het bovenste restaurant, met dat fabuleuze uitzicht.
- Ja, mooi is dat. - En toen was er...
- We zagen een lawine. - Echt?
- Tering, zeg. - Ja.
Ja, maar...
Sorry, het klinkt zo raar als je het in het Engels zegt: 'An avalanche.'
- Hoe moet ik 't dan zeggen? - Nee, het is goed zo.
Hoe dan ook, we zaten daar en het was...
zo'n gecontroleerde lawine.
Gecontroleerd.
Maar hij werd vrij snel heel groot.
Ik heb nog nooit zo'n grote lawine gezien.
En het was...
Heel even leek het alsof hij zo op het restaurant zou knallen.
Het was echt schrikken.
Ik krijg er nog steeds kippenvel van.
- Wat deden jullie toen? - Je kunt er niks aan doen.
- Het was angstaanjagend. - Ja?
- Je bent geschrokken? - Ja.
- Alles oké met de kinderen? - Ja, niemand heeft iets.
Jij bent een beetje bang geweest, maar ik bedoel...
Het was niet zo...
Het ging gecontroleerd. Ze weten wat ze doen.
Hij was zo bang dat hij is weggerend.
Nee, dat is niet zo.
- Ja, geef maar toe. - Nee, nee, nee.
Je bent weggerend.
Wat? Nee, echt niet.
Je bent wel weggerend.
Nee. Echt niet.
- Toen de lawine kwam, rende jij weg. - Nee, ik ben echt niet weggerend.
- Jawel. - Nee. Nee, nee.
Je pakte je iPhone en handschoenen en je rende zo hard je kon weg van ons.
Maar lieverd...
Nee, dat heb ik niet gedaan. Zo herinner ik 't me niet.
- Hoe herinner jij je het dan? - In ieder geval niet zo.
Maar wat...?
Tomas, je bent bij mij en de kinderen weggerend.
Ebba, dat heb ik niet gedaan.
Je kunt ook niet rennen op skischoenen. Kom op, zeg.
Volgens mij zijn we nog steeds... onder invloed van die ervaring.
We trillen nog een beetje na. Maar...
Je kunt niet rennen op skischoenen.
- Wat? - Kun je niet rennen op skischoenen?
Ik bedoel...
Tomas zegt dat je daarop niet kunt rennen. Dat is belachelijk.
Maar is dit niet een situatie die heel snel gaai? Hoe weet je wat je moet doen?
- Kun je op skischoenen niet rennen? - Niet rennen.
Ik heb jaren niet geskied. Dus aan mij moet je zoiets eigenlijk niet vragen.
Shit.
Prachtig.
Moet ik je wijn maar nemen?
En?
Wat is er aan de hand?
Ik herken ons hier niet in.
- Ik herken jou niet. Ik herken mezelf niet. - Ik herken jou ook niet.
- Ik wil niet dat het zo is. - Nee.
Ik sta nog helemaal te trillen als ik aan dat rotetentje denk.
- Hou me eens vast. Dat heb ik nodig. - Ik ook.
Nee, verdomme.
Ik zet hem uit.
Hou me vast.
Ik wil alleen...
Het blijft raar dat jij niet wilt erkennen wat er is gebeurd.
Is het raar dat ons beeld daarvan verschilt?
Ik kan jouw beeld niet 'erkennen'. Zo heb ik het niet ervaren.
Voor mij is het echt niet zoals jij het beschrijft.
Zoals je daar zat en iedereen ervan wilde overtuigen dat jouw beeld klopte.
Maar ik wil dat het vooral niet zo is als bij dat etentje.
Dat was pijnlijk. Dat was verschrikkelijk.
- Tering. - Nee, dat kan niet.
- Zo zijn wij niet. - Nee.
Ik heb er behoefte aan dat onze beleving gemeenschappelijk is.
Begin je weer? Een gemeenschappelijke beleving van wat er is gebeurd?
Voor de kinderen én voor ons.
- Maar hoe ziet die beleving er dan uit? - Luister.
We kunnen 't er toch over eens zijn dat er een lawine was...
en dat we bang werden, maar dat het goed afliep?
Daar ben ik het wel mee eens.
Was dat het? Sorry, maar...
- Dan delen we het idee van hoe het was. - Maar natuurlijk vind ik dat ook.
- Dan gaan we daarvan uit? - Ja.
Wij tweeën hebben een lawine meegemaakt.
Tering.
We zijn op vakantie. Hier moeten we niet mee bezig zijn.
Laten we het achter ons laten.
Er was een lawine.
We werden ontzettend bang, maar het liep goed af.
Goed?
Goed.
Mooi.
Heb jij de sleutelkaart?
We hebben publiek.
Vraag om wat privacy.
- Mogen we wat privacy? - Wat wilt u?
Mogen we wat privacy? We zijn even aan het praten. Alstublieft.
Ja?
- Hallo. - Ha.
- Ben je al wakker? - Ja.
DERDE SKIDAG
Harry, je want ligt hier bij papa.
Wat?
Hij ligt daar, aan de andere kant bij papa.
Ik denk erover om misschien alleen te gaan skiën vandaag.
Wat?
Ik heb zin om alleen te skiën, geloof ik.
Oké.
- Als jij dat geen probleem vindt... - Nee, als jij dat wilt...
Maar...?
Niks, ga maar lekker. We zien elkaar later wel hier.
Wat?
Mama wil vandaag alleen skiën.
Tuurlijk mag ze dat.
Soms is het lekker om in je eigen tempo te gaan zonder aan anderen te denken.
Ik zou dat ook wel willen.
Als het een keer kan.
Je kunt mijn Visacard wel meenemen.
Nee, dat hoeft niet.
Oké.
Ik gebruik m'n eigen wel.
Kijk uit. Waarschuw de volgende keer even.
Sorry.
Roep de volgende keer even 'beugel' of zo.
- Gaat het, lieverd? - Jawel.
Moetje die honden zien. En niet alleen die.
- Ha, schatje. - Come stai?
- Ik ga lopen met ze en kom dan terug. - Doe dat.
Hij is zo lekker.
- Italian stud. - Italian stud. Precies.
Hij spreekt in ieder geval Engels.
Voor wat wij willen, is het genoeg.
Zo is het wel.
Maar je lijkt veel mannen te hebben...
Dat klopt wel zo'n beetje, ja.
Heb je daar een soort afspraak over met je man...
- of je vriend? - Nee.
Hij is verantwoordelijk voor zijn relaties, ik voor de mijne. Dat werkt best goed.
- Je kijkt verbaasd. - Ja, nou, ja...
Word je niet jaloers op hem of hij op jou?
Als hij geniet met een ander, waarom zou ik hem dat dan niet gunnen?
Echt? Jij wordt er blij van als hij met een ander is?
Dat gun ik hem graag.
Een beetje begrijp ik 't wel, je bent nog jong en mooi.
Maar ben je nooit bang dat je verlaten wordt of eenzaam overblijft?
Jawel, daar ben je wel eens bang voor.
Maar tegelijkertijd heb ik nog een heleboel andere mensen om me heen.
Niet alleen maar mijn man en kinderen.
Ik kan mijn gevoel van eigenwaarde niet alleen maar bouwen op m'n relatie...
of op dat ik als moeder voor een gezin zorg.
Oké, dat begrijp ik, maar tegelijkertijd...
Werkt het ook? Heeft niemand eronder te lijden dat je zo leeft?
Hebben je kinderen er niet onder te lijden?
Nou ja, zoals elke verantwoordelijke ouder...
doe ik m'n best voor m'n kinderen. Ik weet ook zeker dat 't goed met ze gaat.
- En bovendien gaat het goed met mij. - Ja.
En dat is het beste wat ik hun kan geven.
Oké, maar luister...
Je bent het vast met me eens dat een relatie opbouwen met een iemand...
een leven, je krijgt kinderen, trouwt, maakt een thuis voor ze.
Dat is toch meer waard...
dan één nacht met die Alberto Tomba in een hotel in Frankrijk?
- Ben je dat dan met me eens? - Waarom kiezen?
Ik kies niet, ik heb ze allebei.
Lange en korte relaties.
Maar het probleem... Dat is heel provocerend, dat begrijp je toch wel?
Ik kan niet begrijpen of geloven dat het zo makkelijk is.
Tja, ik weet niet...
- Maar Ebba, serieus... - Ik probeer het.
- Ik probeer het te begrijpen. - Daar is 't wellicht niet het moment voor.
- We doen dit een andere keer. - Nee, nu.
- Relax, relax. Proost. - Proost.
Harry?
Harry, stop.
Harry, wacht nou. Kom.
Wat ben je nou aan het doen?
Weet je wel wat er gebeurt als je hier valt?
Dat is ontzettend gevaarlijk, hoor.
Wat zeg Je?
Vertel me eens wat er is.
Zeg het maar.
Maar niet mompelen.
Ik ben bang dat jullie gaan scheiden.
Wacht daar maar, Vera.
Vera.
Kom, we gaan.
Voel hier maar eens.
- Niemand ziet het. - Nee.
Twee minuten. Kom op. Alsjeblieft.
Niet gaan, kom bij papa.
- Hallo. - Hallo.
Welkom.
- Jij bent hier al eerder geweest, Fanny. - Ja, dit is het derde seizoen.
Maar het is de eerste keer met Mats.
En dat is geweldig.
We hebben het echt goed.
Fijn.
- En jullie dan? - Ja...
We hebben het echt fantastisch.
Echt mooi. Het is ook een geweldige plek voor de kinderen en...
De omstandigheden zijn ook top, veel sneeuw...
Ik heb vandaag alleen kunnen skiën. Vier uur in m'n eentje.
- Die kans moet jij ook nog krijgen. - Ja, graag.
Het is echt geweldig om in je eigen tempo te kunnen skiën en...
Maar zouden jullie twee niet weer samen willen?
Dat zou echt...
Ja, toch? Dat is wel heel lang geleden, denk ik.
- Ja. - Ga het doen.
We kunnen zien.
Maar kan dat morgen niet? Ik neem de kinderen wel.
Je hoeft je niet schuldig te voelen.
Nee, maar zij zijn hier op vakantie en willen misschien samen op pad.
Sorry.
Sorry, hoor.
Het was niet mijn bedoeling om hun vakantie over te nemen. Sorry.
Geeft niet.
Jeetje.
Het is heel lekker.
Mooi.
Er zou een nachtclub komen.
Dus ik ging er langs of ze nog personeel zochten.
Ik moest recht tegenover die barchef, ene Micke, gaan zitten.
En die was nogal dreigend.
- Hoe bedoel je? - Hij confronteerde me, zeg maar.
- Hij was agressief? - Ja.
En hij zegt: Oké, je wilt hier dus werken.
Maar heb je wel eerder in een bar gewerkt?
En ik zeg: Ja, jawel.
Maar ben je ook echt goed?
Ja, ik ben heel goed.
- Gelukkig maar. - Ja.
En hij gaat door: Ja, want wij hebben hier een concept...
We hebben een lawine meegemaakt.
Wat zeg Je?
Dat wij een lawine hebben meegemaakt.
Heb je een lawine over je heen gekregen?
Maar vertel dan.
We zitten nu hier. Dus het is goed gegaan.
Maar...
we gingen lunchen en het eten was al opgediend. We waren net aan het eten.
Toen hoorden we zo'n knal die je hier constant hoort.
Ik heb het er niet op, maar volgens Tomas zijn ze niet gevaarlijk.
Maar het hele restaurant kijkt op van die klap, waar het was.
En we zien de sneeuw zo naar beneden glijden.
Dat is prachtig om te zien.
Mensen beginnen foto's te nemen.
Wij nemen foto's van Vera en Harry. Dat ziet er fantastisch uit.
Tot we beseffen dat er toch iets geks is.
Want die hele sneeuwmassa begint...
onze kant op te komen.
- Recht op jullie af? - Ja.
Jemig.
En hij wordt almaar groter.
En ineens besef je...
dat er iets helemaal niet in de haak is.
Er breekt paniek uit. Mensen rennen weg, gillen.
De chaos is compleet.
En die sneeuwmassa is zeker vijftig meter hoog en misschien...
wel honderd meter breed en hij komt er heel hard aan.
Ik pak Vera en Harry vast en...
Ik probeer ze tevergeefs op te tillen.
Ik draai me om naar Tomas voor hulp.
En daar zie ik m'n man z'n handschoenen en z'n iPhone pakken.
Hij draait zich om en rent zo hard hij kan van ons weg.
En dan wordt alles wit.
En ik sta daar met de kinderen die ik niet weg heb kunnen krijgen.
En zo'n intensiteit en zo'n lawaai heb ik nog nooit meegemaakt.
En ik denk dat dit het...
En ik roep Tomas.
Maar hij komt niet.
Ik weet niet hoe lang het duurt.
En toen...
kwam er geen lawine.
Wal wij over ons heen krijgen, is alleen maar een poederwolk van de lawine.
De lawine zelf is tot stilstand gekomen vlak voor het restaurantterras.
Ik sta daar met de kinderen in m'n armen en ineens is de lucht weer blauw.
Het eten staat nog op tafel.
De mensen komen terug...
en beseffen dat er geen fucking lawine is geweest.
Ik weet niet wat ik moet doen. We gaan weer zitten en gaan door met eten.
En dan komt Tomas terug.
En we zeggen niks. We blijven gewoon dooreten.
Ik heb een probleem.
Ik zit hier in dit superhotel, maar ben niet gelukkig.
Ik voel me niet goed, heb het niet goed.
Tomas, zeg alsjeblieft iets. Ik vind dit maar freaky.
Nou, weet je...
In zulke situaties...
zijn we ons niet altijd bewust van wat we nu doen.
Je probeert te overleven.
En als die overlevingsdrang opduikt, staat het niet vast...
dat je je nog aan je normen en waarden houdt...
en Z0.
Mij best, maar je moet naderhand toch kunnen erkennen wat er is gebeurd.
- En daarvoor staan. - Ja, maar...
Wat vind jij daarvan, Tomas?
Hij waagt 't je nu voor de derde keer. Wil je nu eens wat zeggen?
Wat hebben we daar nu over gezegd?
Sorry, hoor. Dat is Tomas z'n nieuwe speeltje, dat ding.
Fijn, weer.
- Het is goed. - En jij?
Prima, hoor.
Wat zullen we doen?
Gaan we of blijven we?
Dat moet haast wel.
Ze hebben... therapie nodig.
Het spijt me dat het zo ging, maar het lukte ons maar niet erover te praten.
Ik denk dat het heel waardevol kan zijn voor jou, voor jullie...
om dit in een grotere samenhang te zien die meer ruimte biedt.
Want als je ziet hoe wij mensen...
fungeren, en de dieren trouwens ook...
zie je zodra we geconfronteerd worden...
met een extreme, gevaarlijke situatie...
worden we overvallen door een kracht in ons: Ik wil overleven.
En daar handel je dan naar. Dat is een impuls.
Dat is een oerkracht die ervoor zorgt dat je daar zo snel mogelijk weg bent.
En ik...
Ik denk dat...
Onze tegenstander is een beeld dat we hebben van de helden.
AI die heldenverhalen doordringen ons van de eis...
dat wij helden moeten zijn en heldendaden moeten verrichten.
Maar als de werkelijkheid ons aanstaan...
zijn in hun doodsangst maar weinig mensen een held.
Neem de Estonia.
Op de Estonia zijn er 850 mensen verdronken.
137 hebben het overleefd en die...
zijn over lijken gegaan.
Ze hebben kinderen en oudjes omvergelopen, vreselijke dingen gedaan.
Nu moeten ze leven met wat ze gedaan hebben.
Maar je kunt ze niet voor de rechter slepen.
Ik identificeer me niet...
met mensen die hun eigen kinderen omverlopen om te overleven.
Nee, dat...
Daar gaat het hier niet om voor mij.
Ik ben van nature gericht op mijn kinderen...
en op voor ze zorgen als ze daar nog te klein voor zijn.
En Tomas richt zich van nature niet op ons.
Maar je moet toch ook meenemen wal Tomas allemaal is...
wat hij allemaal voor jou heeft gedaan, dat hij van jou houdt en van de kinderen.
Het is in een flits gegaan.
Als een gek ons zou bedreigen met een wijnfles, zou ik hem zo pakken.
Uit instinct, maar daarom ben ik nog geen gewelddadig mens.
Ik ben geen gewelddadig mens.
Je weet nooit wat je gedaan zou hebben.
Jij werd heel bang toen...
Ik ga terug.
Jij denkt dat je aan zou vallen.
Ja, maar dit gaat niet over mij. Ik praat hierover van buiten af...
Het is... interessant dat als er zoiets gebeurt...
dat je dan in een soort shock verkeert...
en zulke heel verschillende belevingen van de situatie kunt krijgen.
Ik had niet begrepen...
dat jij het op die manier had beleefd.
Dat had je niet verteld.
Ja, maar...
Kun je dan alsjeblieft vertellen hoe jij het hebt beleefd?
Jawel, maar...
volgens mij is het niet echt relevant hoe ik het beleefd heb.
Het is duidelijk dat het voor jou een heel dramatische ervaring is geweest.
Dus jij bent het niet eens met de versie die Ebba ons net gegeven heeft?
Nee.
Niet?
Ik heb wat we hebben meegemaakt niet zo beleefd.
Zo was 't niet voor mij. Je hebt recht op je eigen beleving ervan, natuurlijk.
Maar dat is niet mijn beleving.
We hebben alles op film.
Het staat op je mobiel. Zullen we het checken?
Tenminste als jullie het goed vinden.
- Het is nu wel mooi geweest, echt. - Nee, ik ga je mobiel pakken.
- We zijn bang geweest, dat is duidelijk. - Dat begrijp ik.
Maar we zijn er nu toch nog? En met Harry en Vera is...
- Ik wil dit zien. Dan is het ook klaar. - Niks mis. Ebba...
Ik heb dit echt nodig. Mag het even?
- Ja, laat maar zien. - Fijn.
Komen jullie erbij?
Hier.
Hier komt het.
Hier zie je ons zitten.
Jij filmt dit toch?
Hier kun je zien dat er iemand wegrent.
Zijn we het daarover eens, allemaal?
Je hoort zelfs je voetstappen.
Ik ben het ermee eens dat het eruitziet alsof ik ren.
Mooi.
Tomas, wat j? misschien dacht...
Bij een lawine is het heel lastig...
om weg te komen.
Je had misschien de intentie om ze weer uit te graven als ze bedolven waren.
Net als wanneer de druk in een vliegtuig wegvalt.
Dan moet je eerst zelf je zuurstofmasker voordoen...
en dan pas bij je kinderen.
Dus eigenlijk heb je precies gedaan wat je in zo'n situatie moet doen.
Dat was vast wat je dacht.
Toch?
Tering.
Ik vraag me af hoe ik zou reageren als jij dat bij mij had gedaan.
Ja...
Jij was misschien ook wel weggerend bij je kinderen.
Dat weet je niet.
Dat kun je gewoon niet weten.
Nee.
- Hoe zou jij hebben gereageerd? - We hebben 't nu over jou en Tomas.
Ja, hoezo?
Ik had vast net als Ebba gereageerd. Ik zou niet kunnen wegrennen.
Een verschil tussen mannen en vrouwen, bedoel je dus?
Nee, ik bedoel... Volgens mij zit het zo:
Jij en Tomas zijn toch hetzelfde soort man.
Als ik jullie vergelijk met Filip...
Die zou nooit wegrennen en z'n gezin achterlaten. Nooit.
Filip is 21, woont nog bij z'n ouders en heeft niet één kind.
Maar hij zou z'n gezin beschermen, en ik niet?
Het is zuiver hypothetisch.
Er is een groot verschil tussen jouw generatie en ons, negentigers.
Net zoals er een groot verschil is tussen jou en jouw vader en die oudergeneratie.
Jij houdt je ook veel meer met je kinderen bezig dan zij.
Maar jij zegt, hypothetisch, dat zeer waarschijnlijk...
Filip, die een klein dun ventje is...
z'n gezin eerder beschermd zou hebben dan ik...
die uit de jaren '70 komt en aan extreme sport doet.
Ik heb altijd voor mijn gezin gezorgd.
Ik heb er altijd voor gezorgd dat zij het heel, heel goed hebben.
- Oké? - Oké.
Maar waar zijn je kinderen nu dan?
Dat weet je wel.
En je vrouw?
- In Oslo. - Ja.
Jij zegt dat je alles voor ze doet...
maar nu zorgt zij in haar eentje voor jouw kinderen.
En jij zit hier in de Alpen met een meisje van 20.
Is dat een probleem?
Nee, maar ik snap wel dat je ex dat vindt.
VIERDE SKIDAG
Wat is er?
Niks.
Kun je niet gewoon...
Kun je niet gewoon er niet meer aan denken?
Nee, ik...
Ik vraag me af wat ik...
gedaan heb of gezegd heb...
Nee, luister nou.
Lieverd, je hebt niets gezegd, niets gedaan.
Het was maar een hypothetische discussie.
Ik weet dat je alles zou doen om je gezin te beschermen, serieus.
En ik geloof ook echt...
dat je mij met alle macht zou beschermen als mij wat overkwam.
Ja, maar...
Maar kunnen we er nu over ophouden en slapen?
Zei je dat nou omdat je het meent of omdat je wilt slapen?
Omdat ik het meen.
Echt. Welterusten. Nu gaan we slapen.
Denk er maar niet meer aan.
Niet meer praten, alsjeblieft.
Ik wilde niks zeggen.
Doe je ogen maar lekker dicht.
Zijn ze dicht?
Rustig ademhalen.
Wat is er nu?
Je kunt niet blijven zeggen dat je het niet meende. Dat was onterecht.
Jij vroeg je af wat ik zou doen.
En je dacht dat ik eerder bij m'n gezin zou weglopen dan Filip.
Filip nota bene.
Volgens mij ben jij dronken en doodop.
En nu blijf je er maar over doorgaan, maar waarover?
Als ik zeg...
Als ik tegen jou zeg dat ik denk dat jij een beetje...
Er zijn vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen. En jij bent er ook zo een.
- Daar ben je niet vrouwelijk genoeg voor. - Dan zeg ik: Oké, jammer nou.
Welterusten, we gaan nu slapen.
Als ik zou zeggen...
Als ik zou zeggen dat ik denk...
Luister nou. Als ik zou zeggen...
Wat je nu denkt, heb je al allemaal gezegd.
- Maar begrijp je... - Ja, ik begrijp het.
Ik begrijp het.
En nu...
laten we het rusten tot morgen.
Oké?
Trusten, lekker slapen.
Ik moet weten dat je me vertrouwt.
Nee, dit is heel belangrijk voor me.
Ik vertrouw op je, oké?
- Waarom doe je zo? - Ik neem 't niet meer serieus.
We zijn nu al uren bezig.
Alsjeblieft.
Shit.
Ik vertrouw op je. Oké? Kunnen we nu slapen?
Je bent echt gestoord.
Niet zo raar dat je vrouw wilde scheiden.
Wat zei je?
Wat zei je daar?
En jíj?
Ski jij veel?
Nee, de laatste jaren is het...
eigenlijk alleen met het gezin.
Het is echt goed licht al.
- Klaar? - Ja.
Beter dan dit is er niet.
Gaan we vandaag niet skiën?
Hallo.
Ben je daar?
Gaan we vandaag niet skiën?
- Skiën? - Ja.
Ja, misschien wel.
Je ruikt naar wijn.
Mama, mogen we ijs?
Mogen we ijs?
- Ja, dat mag wel. - Ik wil ook.
Wacht, we gaan eerst aan het ontbijt.
- Dat hebben we al op. - Ja, al heel lang.
Yoghurt en eieren.
Oké, neem maar een beetje ijs dan.
Ik wil chocola.
Mag ik mijn telefoon?
Dat was verdomme prachtig.
Tomas.
Dat was prachtig.
Zullen we dezelfde, maar dan langs de achterkant doen?
Ik heb geen zin meer.
Wat?
Gaat het?
Kunnen we even praten?
Waar wil je over praten?
Ik weet het niet.
Tomas.
Zeg...
Voel je je soms niet goed?
Misschien moet je even schreeuwen.
Serieus. Ik heb twee jaar bij een psycholoog gelopen.
Dat hielp geen reet. Toen heb ik 5 minuten lopen schreeuwen.
Toen voelde ik me retegoed.
Het is iets fysieks. Het gaai in je lijf zitten.
Ik meen het.
Niemand hoort ons. Kom op.
Ik moet gaan schreeuwen?
Ja, ik tel tot drie: één, twee, drie.
Goed zo. Helemaal van onder uit je buik.
- Eén, twee, drie. - Hou op, zeg.
Kom op.
Ik meen het.
Nou volop erin.
Godverdomme.
Godverdomme, kanker, tyfus, tering.
Goed zo.
Hallo, jongens.
Vermaken jullie je?
- Vermaken jullie je? - Ja, hoor.
- Goeie tent. - Vinden wij ook.
Ja.
Ik kwam even zeggen dat mijn vriendin die daar zit...
Zij vindt dat jij de aantrekkelijkste man hier bent.
Oké, bedankt.
Geen dank, veel plezier.
- Jullie ook. - Dag.
Sorry, daar ben ik weer.
We hebben ons vergist. Ze bedoelde jou niet.
Mijn vriendin bedoelde iemand anders.
Ze bedoelde jou niet.
- Oké. - Sorry, mijn fout.
- Prima, bedankt. - Veel plezier nog.
Het is mijn fout. Het spijt me heel erg.
Ik wees eerlijk gezegd naar iemand anders.
- We gaan. Chill. - Maar maak je er niet druk om.
Zitten ze ons nu voor de gek te houden?
Proberen jullie leuk te zijn?
Vinden jullie ons soms grappig?
Hebben wij soms iets gedaan?
- Ze kwam haar excuses aanbieden. - Sorry, fijne dag nog.
Relax.
Ik had het niet tegen jou.
Hallo.
Ha, met Tomas. Ik ben in het hotel.
Waar zitten jullie? Het is...
kwart over zeven.
Verdomme. Kanker.
Wat zit je daar nou?
Wat doe jij hier?
Is er iets gebeurd?
Ik heb jullie overal lopen zoeken. Waar zalen jullie?
Ik heb gebeld, duizend keer ge-sms't.
We waren hier en zijn wezen zwemmen.
Wacht even, Andrea.
Papa zit in de gang.
Er is geen netwerk.
- Wat? - Er is geen netwerk.
Nee, ik check het zo.
Ebba?
Natuurlijk.
Ja, dat begrijp ik wel.
Je hebt al vijf jaar een relatie. En dan krijg je zin...
om een beetje te gaan spelen.
Dat begrijpt hij toch wel?
Jeetje. Dat is echt typerend, ja.
Laat me even praten.
Nee, geeft niet.
Andrea, ik bel je nog, oké?
Mooi, dag.
Zeg...
Toe.
Hallo.
Papa, het doet het nog steeds niet.
- Wat? - Het netwerk.
Oké.
Het doet het niet.
Kun je die smerige troep van je de volgende keer opruimen?
Nee.
- Kom je? - Ik trek even een broek aan.
Heb jij de card?
Je speelt toneel.
Je huilt niet echt.
Nou?
Misschien niet.
Jezus.
Ebba, Ebba, kom terug.
Ik...
Ik begrijp dat je teleurgesteld bent in wie je gezien hebt.
Ik ben ook erg teleurgesteld in hem.
Ik haat hem.
Ik haat hem heel erg en ik...
Ik kan hem niet vergeven wat hij heeft gedaan.
Hij heeft eerder ook al allerlei dingen gedaan. Hij heeft...
gelogen, is ontrouw geweest.
Ja, dat geeft hij toe.
Hij speelt vals bij spelletjes...
die hij met Harry en Vera doet.
Hij is zo'n pathetisch geval en ik...
Ik kan niet langer met hem leven.
Dat wil ik niet meer.
Niet alleen jij bent er het slachtoffer van.
Ik ben er verdomme ook het slachtoffer van.
Ik ben verdomme het slachtoffer van mijn instincten.
Luister.
Toe.
Tomas? Kun je...
Nee, ik kan er niet mee ophouden.
Ga alsjeblieft naar binnen.
Toe, sst.
Nu gaan we naar binnen. Godverdomme.
Kalm maar.
Bedankt.
Tomas?
Bedankt.
Kun je nu niet...
Ga zitten. Zitten.
Nu moet je een beetje kalmeren.
Kijk me eens aan.
En in en uit.
Tomas, hoor je me?
En uit.
Tomas, je maakt de kinderen wakker, ja.
Je maakt de kinderen wakker.
Goeie god.
Kun je alsjeblieft een beetje kalmeren?
Papa?
Er is niks. Papa is een beetje verdrietig.
Het komt wel goed.
Kom maar hier.
- Mama? - Het komt goed.
Papa?
Papa, wat is er?
Hij is een beetje verdrietig.
Wat is er met hem?
Papa.
Papa?
Mama.
- Kom. - Mama, kom.
Kom erbij, mama.
Kom.
Papa is een beetje verdrietig. Het komt goed.
Het gaat wel over.
LAATSTE DAG
Tomas?
Ja?
Weet je zeker dat dit veilig is?
Het is gemarkeerd.
Maar je ziet niks.
Ik check het wel even.
Fijn.
Oké Harry, jij kunt komen.
Dan jij, Vera. En jij als laatste, Ebba.
Oké.
Gaat het?
Het is een mooie helling.
Maar het waait hard en de mist is dicht, dus bij elkaar blijven.
Ik voorop. Jullie blijven dicht achter me.
Als ik slop, stoppen jullie achter me.
Want misschien stop ik wel bij iets gevaarlijks.
Goed. Dan gaan we.
- Gaat het? - Ja.
Rustig aan, hè?
Gewoon het geluid volgen.
Ik laat zien hoe we gaan afdalen.
- Oké? - Oké.
Ebba?
Ebba.
- Mama? - Sst.
Ebba, hoor je me? Ben je daar?
Wat?
Help me.
Ik kom eraan, Ebba.
Verdomme.
Hier wachten.
Ik kom eraan. Daar blijven wachten.
Help.
Ik kom eraan.
Papa?
Harry? 'Papa
- Vera? - Papa.
We zijn er bijna.
Mama en papa.
We hebben het gered.
Mooi.
- Heb je hulp nodig? - Het lukt zowel.
Wat is er aan de hand?
Wat doet ie toch?
Jezus.
Alles oké?
Kunt u alstublieft wat voorzichtiger zijn?
Dit is belachelijk.
Echt gestoord is dit.
Kan er niemand anders gaan rijden?
Shit, dit kan niet.
Ik wil eruit. Kunt u de deuren openen?
Ze is echt bang. Toe, zeg.
Gratis achtbaan.
- Hij is gestoord. - Hij rijdt ons te pletter.
Mama?
Serieus.
Open die deur. Ik wil eruit.
Open de deuren.
Doe die kutdeur open. Ik wil eruit. Toe.
Vera, pakje jas.
Gaat het, Ebba?
Stomme klojo.
Kalm. Kalm, allemaal.
Kalm, allemaal.
Gedraag je, anders vallen er gewonden.
Eentje tegelijk, graag.
Laat de vrouwen en kinderen er eerst uit.
Toe.
Rustig aan, allemaal.
Goed zo, rustig aan.
Pas op, als je de weg op stapt.
Gaat het?
Dat was goed om uit te stappen, hoor.
Gaat het?
Dat kan toch niet.
Zij blijft. 'Wat?
- Zij blijft zitten. - In de bus?
Jezus, die vent is helemaal...
Stop, stóp.
Dom ook.
Hij rijdt als een gek.
En nu?
- Ik weet het niet. - Die kan geen bus rijden.
Hij rijdt gewoon door.
Maar...
Dat was gewoon levensgevaarlijk.
Het was echt niet normaal.
Mats?
- Kun jij haar even dragen? - Ben je moe?
Sigaret?
Nee, bedankt.
Alhoewel, mag ik er toch één?
Natuurlijk.
Bedankt.
Rook je, papa?
Ja, klopt.